Fatima… Dlaczego Pallotyni…?

Fatima… Dlaczego Pallotyni… ?

Decyzja o poświęceniu narodu polskiego Niepokalanemu Sercu Maryi zapadła na Jasnej Górze podczas plenarnej Konferencji Episkopatu Polski, która odbyła się w dniach 3-4 października 1945 r. Już wtedy Matkę Bożą Fatimską uważano w Polsce za „wroga systemu socjalistycznego”: ponieważ Jej orędzie zapowiadało koniec bezbożnego ateizmu. W tym również czasie ksiądz Leon Cieślak, pallotyn, współpracując z kard. Hlondem w przygotowaniu aktu zawierzenia z 1946 r., organizował na Jasnej Górze w pierwsze soboty miesiąca nabożeństwa w duchu fatimskim. Składały się na nie czuwania pokutne, odprawiane w duchu wynagrodzenia Matce Najświętszej. On też propagował w całym kraju nieustanną adorację wynagradzającą.

Od 1950 r. pod opieką Księży Pallotynów zaczęło się tworzyć Apostolstwo Niepokalanego Serca Maryi oraz tworzenie sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej na Krzeptówkach. Tak rozpoczęła się na ziemiach opanowanych przez „błędy Rosji” wyjątkowa droga Kościoła w Polsce, który jako jedyny zdołał zachować swoją wolność i niezależność, podczas gdy w innych krajach bloku wschodniego Kościół znalazł się pod znaczną kontrolą władz państwowych. Historyczny Akt poświęcenia Narodu Polskiego Niepokalanemu Sercu Maryi, dokonał się w Święto Narodzenia Najświętszej Maryi Panny, 8 września 1946 r. Listem Episkopatu Polski z 1946 r. Kościół zobowiązał się w sposób moralny do zaprowadzenia we wszystkich parafiach i domach zakonnych nabożeństw pierwszych sobót miesiąca.

Choć Od 1950 r. istniała na Krzeptówkach w Zakopanem kaplica pod wezwaniem Niepokalanego Serca Maryi, prawdziwa fatimska historia zaczęła się dopiero w 1960 r., kiedy to Prymas Polski kard. Stefan Wyszyński otrzymał drogą dyplomatyczną dwie figury fatimskie w darze od biskupa Leiri.

Życzeniem biskupa fatimskiego było, aby obie figury – podobnie jak w wielu krajach świata od 1947 r. – rozpoczęły swoją wędrówkę po Polsce, wyzwalając ją z reżimu sowieckiego i przyśpieszając uzyskanie wolności religijnej. Jednak sytuacja w tym czasie była politycznie dość napięta, dlatego Ksiądz Prymas sądząc, że wędrówka figury Matki Bożej Fatimskiej mogłaby spowodować dalsze szykany wobec Kościoła, jedną z nich przekazał Ojcom Franciszkanom w Niepokalanowie, a drugą pozostawił sobie (kilka miesięcy stała ona na biurku Prymasa). Kiedy Ówczesny rektor kaplicy fatimskiej na Krzeptówkach, ksiądz Stanisław Czapla, dowiedział się o figurze Pani Fatimskiej, będącej w posiadaniu Księdza Prymasa, rozpoczął modlitewny szturm, aby uzyskać ją dla pallotyńskiej kaplicy. Po wcześniejszych ustaleniach z Prymasem Wyszyńskim, ksiądz Stanisław Czapla odebrał w Warszawie statuę Matki Bożej Fatimskiej i wrócił z owym „skarbem” do Zakopanego. 15 października 1961 r. odbyła się uroczystość poświęcenia figury Fatimskiej Pani, której dokonał nie kto inny, ale ksiądz biskup Karol Wojtyła (można dodać, że 26 lat później, 21 października 1987 r., Jan Paweł II dokonał koronacji tejże figury na Placu św. Piotra w Rzymie). Zrodziła się idea krucjaty działającej niejako w podziemiu. „Niech na zewnątrz ma charakter zwykłych rekolekcji parafialnych, ale pod ich płaszczem będziemy ogłaszać wielką krucjatę różańca w rodzinach! – tłumaczył sobie ks. Czapla. On to zadecydował: ukryta Krucjata Różańca Rodzinnego będzie się wiązać z nawiedzeniem figury z Fatimy. W tym celu pozyskał dla tej sprawy członków pallotyńskiej wspólnoty: stworzył zespół rekolekcjonistów, którzy najpierw w pobliskich parafiach, a potem w kilku diecezjach, prowadzili rekolekcje rodzinne. Z czasem Krucjata Różańca Rodzinnego objęła niemal całą Polskę.

Księża Pallotyni przybyli — w 1957 roku — do Szczecina, aby tutaj podejmować posługi kapłańskie przy kościele rektorskim, a następnie — od 1974 roku — w nowo erygowanej parafii św. Jana Ewangelisty… I tak to się zaczęło..

Opracowano na podstawie materiałów Sekretariatu Fatimskiego, Krzeptówki